Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Ewa Jedwabińska - charakterystyka • Opium w rosole

Ewa Jedwabińska uczy matematyki w liceum ogólnokształcącym, do którego sama kiedyś chodziła. Do swojej pracy nie podchodzi jednak z zamiłowaniem i poświęceniem – traktuje ją raczej jako przykry obowiązek. O wiele bardziej interesuje się natomiast psychologią i właśnie robi z niej doktorat. Swoją pasję wykorzystuje w pracy z uczniami, zadręczając ich robieniem ciągłych testów psychologicznych. Nie kryje się za tym jednak chęć bliższego poznania ich osobowości.

Psychologicznemu eksperymentowi poddane zostaje też poniekąd życie rodzinne bohaterki. Jej świeżo poślubiony małżonek coraz bardziej się od niej oddala i coraz rzadziej przebywa w sterylnym, urządzonym z niezwykłym gustem mieszkaniu, w którym wszystko musi być w idealnym porządku. Podejście Ewy, pełne chłodu emocjonalnego i p­rzywiązania do rozmaitych zasad, skutkuje tym, że przebywanie w domu okazuje się katorgą – nie ma tu miejsca na spontaniczność czy okazywanie bliskim ciepła i miłości. Wszystko musi być podporządkowane niezmiennym regułom. Dlatego mała Aurelka (córka Jedwabińskiej) nie zaznawszy rodzinnego ciepła, opuszcza dom i szuka pomocy u obcych ludzi, u których pragnie odnaleźć to, czego własna rodzina nie potrafiła jej zapewnić. Pani Jedwabińska była bowiem przekonana, że wystarczy zaspokoić podstawowe potrzeby materialne córki, by ta była szczęśliwa. Zupełnie nie brała jednak pod uwagę, że o wiele cenniejsze byłoby okazanie córce matczynego ciepła i poświęcenie jej większej uwagi.

Wydaje się, że pani Jedwabińska nie dojrzała jeszcze do roli matki, a przynajmniej opacznie rozumie, jak powinna ją wypełniać. Swoje przekonania i sztywne zasady chce wpoić córce, pragnąc uczynić z niej silną jednostkę – taką, jaką sama była; jednostkę wyzbytą wrażliwości, chłodnie i rozsądnie podchodzącą do życia. Jednostkę, która